Geboren in 1976 betekent dat ik (Esther!) dit jaar gewoon 50 word. VÍJFTIG. Een halve eeuw. 

En in tegenstelling tot Bas – die zijn 50e geruisloos voorbij laat waaien – vond ik dat dit absoluut niet ongemerkt voorbij mocht gaan. Dus ja, als je dan toch 50 wordt… dan vier je dat natuurlijk gewoon op de dag zelf in Las Vegas. Waar anders? 🎰✨

En als we dan toch die kant op vliegen, plakken we er meteen maar een “kleine” vakantie aan vast. Oké, het is een compleet onlogische route. Maar hé, logisch is overrated. Zo komen we precies op de plekken waar we graag willen zijn.

We vliegen op Hemelvaartsdag naar San Francisco en rijden meteen door naar Monterey. Daar blijven we drie nachten. Walvissen spotten (hoe geweldig zou een orca zijn?!), zeeotters bewonderen en natuurlijk weer naar het aquarium. En ja — een kom clam chowder met een wit wijntje hoort daar gewoon bij. Tradities zijn er niet voor niets.

Daarna rijden we via Highway One (die tegen die tijd hopelijk weer open is) naar San Luis Obispo. Vanaf daar pakken we de snelweg richting Las Vegas. Onderweg slapen we ergens… waar precies? Geen idee. We zien wel hoe ver we komen. Avontuur, mensen.

En dan… Las Vegas! Zodra we aankomen, gaan we linea recta naar onze favoriete bar/terras en bestel ik mijn eerste tonijnnacho’s. Prioriteiten.

Die dag komen ook Hies en Willem vanuit Amsterdam aan, en Henk en Marianne – die al een rondje Amerika aan het maken zijn – sluiten zich aan. Mijn verjaardag zelf laat ik volledig aan Bas over. Spannend? Ja. Vertrouwen? Redelijk. 😉

De dag erna hebben we er nog eentje in Vegas. Henk en Marianne zijn dan weer verder, maar Hies en Willem nog niet. Ik wil dan graag naar een spookstadje en lunchen in een oude saloon. Beetje westernsfeer, beetje stoer, beetje “howdy ma’am”.

Daarna rijden we via Death Valley, waar we vroeg op pad gaan om coyotes te spotten (wish me luck), richting Sequoia National Park. Daar blijven we drie nachten. We zijn hier altijd een beetje vluchtig doorheen gereden, maar het is zó’n prachtig park. Misschien rijden we zelfs nog even naar Yosemite, als we toch in de buurt zijn.

Onze route vervolgt richting de cactussen. Via Joshua Tree gaan we naar Scottsdale, waar we vier nachten blijven. Op zoek naar de roadrunner! Maar ook kolibries, héél veel cactussen en genoeg zon om vitamine D voor een jaar op te slaan.

Daarna is het nog een beetje open. Misschien naar Moab… het hangt een beetje af van hoe leuk we het in Scottsdale vinden. Flexibiliteit is ons middennaam. Nou ja, bijna dan.

Tegen het einde wil ik heel graag naar Bryce Canyon om daar eindelijk eens écht te wandelen. En dan sluiten we af in Vegas. We hebben met een beetje geluk een prachtige kamer bij het Bellagio, met uitzicht op de fonteinen. Dat lijkt me toch een fantastische afsluiter van dit avontuur.

En dan zit het erop. Weer een koffer vol herinneringen, mooie verhalen en een telefoon vol foto’s.

Natuurlijk kunnen jullie ons zoals altijd live volgen via Pindat.

50 worden is misschien onvermijdelijk… maar saai wordt het in elk geval niet. 💛