Voor de allerlaatste keer worden we wakker in onze prachtige boomhut. Met lichte tegenzin pakken we onze spullen in en proberen via de walkietalkie contact te krijgen met de frontdesk. Dat ging ongeveer net zo soepel als gisteren, toen we een boot nodig hadden. Zeg maar: niet.

Maar goed, we zijn vroeg, dus we lopen alvast naar de Main Lodge. Daar wachten we tot we kunnen uitchecken en doorgeven dat ze onze koffers mogen ophalen. Ondertussen genieten we nog één keer van het ontbijt, met uitzicht op de vogeltjes die vrolijk bij de voederplekken rondfladderen. Slecht hebben we het niet.

Om 7:15 pakken we de boot en rijden we eindelijk richting Frogsheaven 🐸.

In principe kunnen we daar om 9:30 terecht. Anders mogen we om 11:00 meelopen met een groep andere Nederlanders… maar ja, liever niet. Dus fingers crossed: geen file-fiasco vandaag. En jawel hoor, alles loopt volgens plan. Om 9:30 staat onze gids al op ons te wachten.

Hij is zichtbaar blij dat we er zo vroeg zijn, want nu kan hij ons een privé-tour geven. Anders hadden we met de groep mee gemoeten en, zegt hij zelf ook, dat is toch minder leuk. Daar heeft ’ie geen ongelijk in.

We gaan op pad en binnen no-time staan we bij een boom met een witte vleermuis en een paar kleine zwarte vleermuisjes. Supergaaf! En alsof dat nog niet genoeg is, spotten we meteen ook een luiaard in de boom. Lekker begin.

We lopen door het prachtige bos van Frogsheaven. Veel mensen denken dat dit park alleen een soort “kikker-fotoplek” is, maar dat is echt onzin. Er is zó veel te zien. Zo zien we een stekelvarken in een boom. Echt een schatje… zolang hij zijn stekels maar niet opzet. Ook zien we een hummingbird-nestje. Zó schattig, maar we blijven netjes op afstand en doen extra rustig om het niet te verstoren.

Verderop lopen we nog door een stuk bos waar je het zogeheten “Michael Jackson-vogeltje” kunt zien. Bas spot hem razendsnel, maar helaas: geen foto. Weg is weg.

Na deze prachtige wandeling – en een overload aan interessante info – is het tijd voor de kikkertjes. En het blijft magisch hoe onze gids die weet te vinden. Beetje bladeren opzij schuiven… hoppa, daar is de eerste. We vragen natuurlijk meteen: “Maar eh… zijn ze niet giftig?”
Hij spoelt ze direct af en legt uit dat het eigenlijk wel meevalt. Het wordt vooral vervelend als je ze aanraakt en daarna in je ogen of gezicht gaat wrijven. Dus: handen wassen en niet aan je hoofd zitten. Goede tip.

Hij zet de kikker op een mooi plekje, want ja, tussen de blaadjes op de grond is ook zo jammer. Nu kunnen we ’m perfect fotograferen.

Daarna wijst hij ons op een groene kikker die tegen een boom geplakt zit. Eigenlijk net onze boomkikker, maar dan een maatje groter. Leuk plaatje. En dan zegt hij: “Let op.”
Hij pakt de kikker op om ’m te verplaatsen en ineens blijkt het die prachtige kikker te zijn met felrode ogen en oranje zuignapjes. Wat een beest! Ook deze wordt netjes op een mooi takje gezet. Een klein beetje vals spelen misschien… maar wel heel handig. Daarna zet hij ’m keurig terug zodat hij verder kan slapen.

Als bonus vinden we nog de “blauwe spijkerbroek”-kikker. Echt piepklein. Mini-mini.

Inmiddels arriveert de grote groep Nederlanders. In plaats van 8 blijken het er 11 te zijn. Blij dat wij daar niet tussen lopen. Wij hebben ruim twee uur rondgelopen en het is bijna tijd voor de lunch. Onderweg zegt de gids ineens: “Kijk, daar!” Weer een luiaard. Deze zit er prachtig bij en heeft zelfs een kleintje. Die zien we niet heel goed, maar hij heeft wel zijn ogen open. Bas kan nog een paar hele mooie foto’s maken. Daarna zit het er echt op.

We hebben nog een half uurtje tot de lunch en mogen gerust nog wat rondlopen, zolang we ons maar niet bij de groep aansluiten. Dat waren we ook absoluut niet van plan.

Terwijl ik rustig zit te wachten, staat Bas ergens anders alweer vogeltjes te fotograferen. In mijn ooghoek zie ik groene blaadjes bewegen. Ik kijk beter… en ja hoor: leafcutter mieren! Snel pak ik mijn macro, maar makkelijk is het niet. Ze zijn klein, lopen laag en ook nog eens op een soort asfalt.
Bas komt kijken en zegt slim: “Zoek eens het blad waar ze aan knippen.” Goede tip. Even verderop vinden we inderdaad een blad waar ze druk bezig zijn. Veel mooier om te fotograferen… al blijft het op de grond en heb ik geen enkele behoefte om tussen die knippende mieren te gaan liggen.

Na een heerlijke lunch vertrekken we richting Caño Negro. Onderweg blijf ik me verbazen over de natuur. Het voelt echt als de Amazone. De dorpjes waar we doorheen rijden zijn klein, groot, rommelig en bijzonder tegelijk. Overal lopen honden op de weg, maar die weten precies wanneer ze opzij moeten. En bijten? Dat laten ze wel uit hun hoofd.

Het is een lang stuk rijden, warm, hobbelig en vermoeiend. Veel gaten in de weg en snel gaat het niet: 80 op de snelweg, 60 op de hoofdweg en 40 in de dorpjes. Opschieten zit er niet in.

Zodra we richting Caño Negro rijden, zien we dat we de wetlands in gaan. Overal vogels… en ja hoor, daar gaan we weer. De auto midden op de weg. Aan de verkeerde kant. Bas springt eruit: hij ziet een tijgerreiger. Na enige woordenwisseling staat de auto in elk geval wél goed. Een brommer rijdt al toeterend en licht geïrriteerd langs ons heen.

Bij aankomst bij het hotel schrikken we even. Is dit het? Het ziet er van de voorkant wat vreemd uit. Maar zodra we naar onze kamer lopen, door de prachtige tuin, en het meer zien liggen… wow. Apen slingeren voor onze kamer langs en springen af en toe op het dak. Ze maken een herrie waar je u tegen zegt.

Bas loopt nog een rondje om te kijken of hij iets kan spotten. Het is inmiddels laat, dus we springen onder de douche. Nou ja… “warm” douchen. Het water is even warm, klik, stop eruit, weer koud. Stop omhoog, weer warm, klik, weer koud. Kortom: koud douchen it is.

We kleden ons aan en lopen naar het restaurant. Dat ziet er gelukkig heel mooi uit. Bas vertelt de eigenaar over de douche. Die ontkent eerst alles. Haha, grapje zeker? Nee dus. Uiteindelijk zegt hij dat hij er morgen wel naar kijkt. Bas vraagt: “Dus we douchen koud?”
“Ja.”
Glashard. Bijzonder.

Later komt hij bij ons aan tafel zitten. Blijkt dat we morgen met hem de boottocht doen. Dus we blijven extra vriendelijk… je weet maar nooit. Hij oogt niet mega-sympathiek, maar goed, we doen ons best.

Voor het eerst hebben we airco in ons huisje. Feest! Alleen… die staat op standje vriezer. En na een paar weken Costa Rica ben ik blijkbaar volledig geacclimatiseerd, want ik lig te bibberen van de kou. In Costa Rica. Wie had dat gedacht?

Bas zet de airco uit en na een paar uur is het weer aangenaam. Morgen moeten we vroeg op: om 6:00 uur onze eerste boottocht.