Biep biep biep. Om 04:20 gaat de wekker. Dat is geen tijd, dat is een nachtelijk misverstand. Maar goed, wij gaan op zoek naar de quetzal — en daar heb je wat voor over.

Om 05:15 worden we opgehaald door onze gids. Het is echt koud buiten. Niet “beetje fris”, maar serieus koud. Dat is toch even wennen na al die tropische temperaturen.

Onderweg vertelt de gids dat het weer compleet in de war is. Dat hebben we deze vakantie vaker gehoord. Normaal is dit seizoen droger, maar december was veel te nat. De quetzal heeft daar last van; ze zijn op dit moment moeilijker te spotten. Dat belooft wat.

We komen aan op een plek waar meerdere mensen staan te turen. Onze gids loopt richting een bus waar net twintig Duitsers worden uitgeladen. Die blijken bij onze gids te horen. Zijn dochter helpt mee. Eh… wij dachten dat dit een privé-tour was. Blijkbaar betekent “privé” hier: samen met twintig nieuwe vrienden uit Duitsland.

De eerste Resplendent Quetzal wordt gespot. Via een scoop (zo’n telescoop op statief) kun je hem prachtig zien en ze maken zelfs met je mobiel een foto door de lens. Alleen sta je dus in de rij. Met twintig anderen. Tegen de tijd dat jij aan de beurt bent, is meneer quetzal alweer gevlogen. En zo ging het elke keer. Dringen, schuifelen, wachten.

Gelukkig bleef er één wat langer zitten. Op dat moment heb ik subtiel — of iets minder subtiel — een paar Duitsers aan de kant gewerkt en mijn mobiel in handen van de gids gedrukt. Onze gids deed echt zijn best, dat moeten we hem nageven. Maar eerlijk is eerlijk: dit was voor ons allebei een behoorlijke teleurstelling.

Met de camera fotograferen was ook niet makkelijk. Het is nog donker, ze zitten hoog in de bomen en altijd nét achter een tak. Toch heeft Bas er uiteindelijk een best aardige foto uit weten te slepen. Dat moet gezegd.

En eerlijk: het is een prachtige vogel. Die kleuren! Het mannetje met zijn lange sierlijke staart is echt indrukwekkend. Ze eten graag avocado’s, dus in avocadobomen heb je de meeste kans.

We rijden nog naar een andere plek waar een nest zit. Hier zien we vooral het vrouwtje goed, maar het scoop-gedrang blijft hetzelfde verhaal.

Om 07:15 zijn we alweer terug bij het hotel. Bas vangt op dat de gids iets mompelt over fotografen die nooit tevreden zijn. Maar het gaat ons niet om perfecte controle over waar die vogel gaat zitten — dat heeft niemand in de hand. Het ging ons vooral om het onverwacht aansluiten bij een buslading Duitsers terwijl wij dachten een rustige tour geboekt te hebben.

Maar goed. Het weer ziet er goed uit en wij ook weer.

Na het ontbijt besluiten we naar Feathers Garden te gaan, een tip van Ronald. En wat is het hier leuk! Overal kolibries. Echt overal. Daarnaast nog allerlei andere vogels.

We proberen ze vliegend vast te leggen in plaats van zittend bij de feeders. Dat klinkt stoer, maar is een uitdaging van formaat. Ze zijn sneller dan je autofocus en lijken er sport van te maken nét uit beeld te schieten.

Ik merk dat ik echt moe ben. Onze cabin staat letterlijk honderd stappen verder, dus ik besluit een dutje te doen. Bas blijft zitten. Natuurlijk. Om 13:00 word ik wakker en loop terug naar Feathers Garden. Bas zit er nog steeds. Geen millimeter verplaatst.

We besluiten een trail te lopen en rijden met de auto een steil bospad op. Onze auto moet even flink werken, maar redt het. Boven staat een mooie hut, alleen zien we daar niet veel vogels.

Bij het begin van de trail worden we enthousiast verwelkomd door honderden muggen. Serieus, het leek wel een receptiecomité. Lunch time voor hen. We hebben geen zin om hoofdgerecht te zijn. Het pad klimt ook nog eens flink. Nadat we ongeveer een halve bus muggenspray over ons heen hebben leeggespoten, besluiten we dat dit vandaag geen succesverhaal wordt.

We rijden verder langs de bergweg met hotelletjes en komen een leuk restaurantje tegen. Daar drinken we wat. Ik neem een appelgebakje, Bas gaat voor aardbeien met slagroom. Balans moet er zijn.

Daarna gaan we toch weer terug naar Feathers Garden en blijven tot 16:30. Even douchen, mijn haar doen — voor de verandering — een beetje make-up zelfs. Het moet niet gekker worden.

’s Avonds eten we in het restaurant van het hotel. Het eten is erg lekker, alleen is het er behoorlijk koud. We zitten bijna met onze jas aan te dineren.

Om 20:30 liggen we in bed. Bas zet de wekker. Morgen gaat hij nog een keer op zoek naar de quetzal. Hij weet nu waar hij moet zijn.

De vogel heeft misschien vleugels… maar Bas heeft doorzettingsvermogen. 😄