Bas heeft heerlijk geslapen. Ik wat minder… ik had het idee dat alles kroop, prikte en jeukte. Of het nou echt zo was of tussen mijn oren zat laat ik even in het midden, maar uitgerust voelde ik me niet.

Om 7:00 zitten we aan het ontbijt en daarna vertrekken we meteen. Het is zó jammer, want ze hebben hier echt een prachtige plek. Alleen… een sopje en een doekje zouden wonderen doen. Ik sla het eitje dit keer vriendelijk over. Vertrouwen komt te voet en gaat te paard.

Vandaag rijden we naar onze laatste bestemming van deze fantastische vakantie. Voor de laatste nachten hebben we flink uitgepakt: een luxe hotel tegen de grens van Corcovado aan. Tijd om een beetje bij te tanken – in elk geval voor mij, want zo’n reis hakt er toch in.

Het is ook nog eens Valentijnsdag. En omdat Bas dit jaar 50 wordt én we 30 jaar samen zijn (ja, dat is geen typfout), heb ik samen met Barbara van Unico iets geregeld voor vanavond. Ik had ook nog een cadeautje, maar dat is wel geleverd… alleen niet op tijd. Timing is overrated.

Het is ongeveer tweeënhalf uur te rijden en een uur speling ingebouwd. En natuurlijk, daar staat langs de weg een prachtige teigerteiger. Geen idee hoe hij officieel heet, maar hij zat daar zó mooi. We stoppen langs de kant – met militaire precisie: auto volledig van de weg, knipperlichten aan, niet voor iemands tuin en graag een beetje opschieten.

Er stopt ook een bus. Ik zweer dat die buschauffeur me zat uit te lachen. Maar goed, we blijven keurig binnen de tijd en rijden weer verder. Prachtige route trouwens. Er steekt nog een soort wezel over. Costa Rica geeft gewoon tot het laatste moment.

Dan komen we bij onze eindbestemming om de huurauto in te leveren. Alleen… we kunnen geen kantoor vinden. Niet van El Ramenso en ook niet van de autoverhuur. Het is één grote chaos, want hier zit ook het vliegveld. We rijden een klein stukje door om te keren en dan… BOEM.

Een motorrijder onderuit.

Gelukkig ging het niet hard, maar hij had wel een kind achterop. Beiden zonder helm. Mijn hart zat in mijn keel. Gelukkig lijken ze ongedeerd en ook de motor doet het nog. We willen de politie bellen, maar dat wil hij absoluut niet. En voor we het weten rijden ze weg. De schade aan onze auto valt mee en we zijn verzekerd, maar dit is toch niet hoe je je laatste minuten autohuur voor je ziet.

We rijden wat rond, vinden niemand. Bas gaat het vragen: ze blijken hier geen kantoor te hebben. Iemand komt je ophalen, en ook de auto wordt opgehaald. O, natuurlijk. Logisch. Dat wisten wij weer niet. We drinken ergens wat en om 10:45 is er inderdaad iemand van de verhuur. We leggen het uit, hij vraagt om een kenteken… daar hebben we dus niet aan gedacht. Precies op dat moment arriveert ook iemand van El Ramenso. Zie je wel. Eind goed, al goed.

Dan rijden we de bergen in richting ons hotel. En zodra we aankomen zitten we meteen in de wauw-modus. We worden ontvangen met koude, verfrissende doekjes – die we héél hard nodig hebben – en een welkomstdrankje.

Er wordt van alles uitgelegd, maar ik hoor vooral de woorden lunch en activiteiten. Prioriteiten. We gaan eerst lunchen. Het terrein is werkelijk schitterend. Het restaurant kijkt uit over zee, het eten is heerlijk en vooruit… daar hoort een drankje bij.

Daarna worden we naar onze kamer gebracht.                En die is… wauw. Echt prachtig. Met een buitendouche! Die testen we natuurlijk meteen. Wat een luxe.

Ik plof daarna bij het zwembad. Bas? Die niet. Die ziet overal vogeltjes en is alweer fanatiek aan het fotograferen. Zelfs het zwembadwater is warm. Dit is echt een fijne plek.

Ik app nog even met Barbara om te checken of mijn verrassing goed gaat komen. Ze zegt dat het helemaal geregeld is, maar voor de zekerheid gaat ze nog even bellen. Dat zijn de mensen die je nodig hebt.

’s Avonds worden we opgehaald. Heerlijk hoe volgzaam Bas is. Eerst stelt hij geen vragen, maar dan begint het te dagen: “Gaan we niet daar eten?” (waar alle andere mensen eten)

We lopen naar een soort houten dek… en daar staat onze tafel. Mooi gedekt, lampjes, bloemen, een fles bubbels. Het ziet er zó romantisch uit. En ja hoor, Bas is echt verrast. Missie geslaagd.

We eten heerlijk. Alleen… er vliegen hier cicades. Wat een gore beesten. En herrie dat ze maken! Twee keer vliegt er eentje tegen me aan. Natuurlijk gil ik. Romantiek met een randje paniek.

Na het eten bestellen we nog een drankje – de bubbels zijn inmiddels verdampt in de warmte – en genieten we nog even van onze privéplek onder de lampjes.

Maar dan storten we allebei in.

Morgen om 5:30 gaat de wekker. Eerste activiteit: vogels spotten. Want uitslapen is blijkbaar niet ons ding.