Net voor de wekker – die om 6:30 zou gaan – ben ik al wakker. Wonder boven wonder is het vannacht iets afgekoeld en ik zie Bas zelfs onder een laken liggen. Dat zegt genoeg. Ik heb zelf niet geweldig geslapen… al dat “bah bah” van die kamer blijft in mijn hoofd zitten en ik heb het gevoel dat alles jeukt. Psychisch? Vast. Maar toch.

Om 7:00 zitten we braaf aan het ontbijt. Een bakje fruit voor allebei. De dame vraagt of we een eitje willen. Bas vraagt voorzichtig of hij in plaats van een ei misschien wat extra fruit mag. Het antwoord is kort, krachtig en duidelijk: “NEE.” Alles is hier tot op de gram uitgemeten. Zelfs de ananas heeft een persoonlijk budget.

Ik neem een flinke mok thee. Bas drinkt ’s ochtends niks warms, dus we houden ons gedeisd. We durven bijna geen adem meer te halen zonder toestemming. Net als ik mijn sapje aan Bas wil doorschuiven, vraagt ze ineens of hij nóg iets wil. Wij kijken elkaar aan… dit is een test.

Om 7:45 hebben we afgesproken met onze gids Ronald op de parkeerplaats van Ballena NP. Privétour van 8:00 tot 15:00 uur: walvissen spotten en de mangroves van Sierpe in. Dat klinkt al een stuk beter dan schimmelpannen.

Bij aankomst wijst een dame ons meteen op een kaaiman die standaard naast de parkeerplaats ligt. Alsof hij een betaalde medewerker van het park is. Dan komt Ronald eraan, een echte Tico, breed glimlachend.

De boot wordt klaargemaakt en moet nog het water in. Wij lopen ondertussen over het strand. We spotten een yellow headed caracara – eindelijk goed in beeld – en nog een vogel waarvan zelfs de gids even moet googelen in zijn hoofd. Het strand is prachtig: palmbomen, tropisch plaatje, alleen het zand is grijs in plaats van bounty-wit. Maar goed, je kan niet alles hebben.

Dan komt de boot. We moeten er via het water in. Ik word aan boord gehesen alsof ik meedoe aan Expeditie Robinson. Ooit was ik soepel. Ooit.

Ze waarschuwen ons dat walvissen spotten lastig is, het water zou nog wat te koud zijn. We varen eerst langs rotsen met brown boobies – ja ja, het zijn echt vogels – en fregatvogels. Prachtig gezicht.

En dan zegt Bas ineens: “Stop… whales.”

En ja hoor. Drie walvissen. Een baby, mama en een mannetje. Blijkbaar proberen mannetjes soms kalfjes te doden om zelf nieuwe baby’s te kunnen maken. De natuur is soms net een slechte soap.

We blijven een tijd dobberen en Ronald ziet feilloos waar ze bovenkomen. Soms komen ze zó dichtbij dat je je bijna ongemakkelijk voelt. En we zijn daar helemaal alleen. De andere boten zijn de verkeerde kant op gegaan. Ruim een half uur hebben we onze privéwalvisshow. Onbetaalbaar.

Als de eerste andere boot aankomt, vol dolblije mensen, varen wij weer verder. Nog meer rotsen, vogels, krabbetjes. Daarna richting de mangroves. Veel reigers.......blauwtjes, witjes, overal beweging.

In Sierpe gaan we aan land voor de lunch. Bij het uitstappen staan er meteen kokosnotenverkopers klaar. Ronald roept: “Ze krijgen er één van mij!” Net als we halverwege zijn, komt hij terug en giet er een scheut rum in. Ho ho, ik moet nog een halve dag mee. Maar eerlijk is eerlijk… het is best lekker.

We lunchen samen met de gidsen. Heerlijke vis, geen graat te bekennen. En dan – alsof het zo gepland is – vliegt er een ara voorbij en landt precies voor ons in een boom. Bas sprint erachteraan alsof hij auditie doet voor National Geographic.

Er komt nog een toetje, maar Bas is spoorloos. Prima, dan offer ik me wel op. Iemand moet het doen.

De mangroves in: slangen, vleermuizen, aapjes en weer een bijzondere vogel (potoo) die mooi op een tak zit. Deze zagen we gisteren ook, maar toen zat hij verstopt. Vandaag netjes in de etalage.

Officieel duurde de tour tot 15:00, maar om 15:15 dobberen we nog vrolijk rond. Haast kennen ze hier niet. Bij een slang leggen ze de boot zó dichtbij dat je er bijna bovenop staat. De laatste slang wordt wakker, duidelijk niet gecharmeerd van al dat publiek. De gids zegt voorzichtig dat we misschien wat afstand moeten nemen. Bas zou hem het liefst adopteren.

Om 16:00 slaat ineens de paniek toe: om 17:00 moeten alle boten het park uit zijn. We zitten nog een flink eind weg. Het gas gaat erop. En geloof me, die boot kan. Comfortabel? Niet echt. Snel? Zeker.

Om 16:55 zijn we terug. Perfect op tijd. Wat een dag. Bas was al niet wit, maar na een dag op het water is hij officieel zwartgeblakerd.

We trakteren de gidsen op een kokosnoot, kletsen nog wat en nemen afscheid. Echt een topdag.

We hebben totaal geen zin om terug te gaan naar ons vieze, veel te warme hotel. De sfeer daar is ook niet bepaald hartelijk, dus gezellig in de hoofdlodge zitten zien we niet zitten.

We zoeken een lokaal barretje op. Happy hour. Ik krijg twee cocktails. Soms zit het leven mee.

Om 19:00 rijden we toch maar omhoog. We worden opgewacht met een zaklamp en hij vraagt zowaar geïnteresseerd hoe het was. We besluiten dan maar daar nog een drankje te doen. Ze doen zichtbaar hun best.

Op de kamer pakken we alvast wat spullen. Ik trek een keukenkastje open… en daar zitten gewoon schimmelplekken in de pannen. Gatver.

We kruipen snel in bed. Morgen vroeg weg uit deze warme, muffe kamer. Op naar iets frissers – letterlijk en figuurlijk.