Ik heb geslapen als een os. Echt zo’n diepe, comateuze slaap waarvan je denkt: als hier een olifant door de kamer loopt, merk ik het nog niet. Tot de wekker om 04:30 ging. Dat dan weer wel.

Omdat we niet op tijd terug zouden zijn voor het ontbijt, hadden ze alvast een ontbijtje voor ons in de koelkast gezet. Superlief. We besluiten alleen dat we dat later wel opeten — eerst vogels spotten.

Het heeft de hele nacht geregend. En niet zo’n gezellig tikje tegen het dak, maar serieus doorplenzen. En jawel: het regent nog steeds. Gelukkig hadden we gisteren gezien dat we de vogels vanaf een overdekt dek kunnen bekijken. Wij droog, zij nat — prima verdeling.

De bergweg omhoog is mistig en nat. Zo’n weg waar je denkt: als hier nu een tegenligger komt, zien we elkaar pas als we al bijna samen koffie drinken. Maar eenmaal boven is het zowaar even droog.

We krijgen weer charmante schimmellaarzen aan (mode 2025, echt waar) en lopen naar het dek. De vogels zitten al klaar voor het ontbijt — bananen op het menu.

Er komen zóveel vogels en soms zitten ze zo dichtbij dat we niet eens fatsoenlijk een foto kunnen maken. Te dichtbij. Luxeprobleem. Naast bananen is er ook weer van alles aan fruit en snacks neergelegd. Een compleet vogelbuffet, waar wezelf ook van kunnen snoepen.

Ik ruik koffie en dat ruikt zo lekker dat ik besluit een kop koffie te nemen. Die slaat meteen aan op mijn darmen. Echt, instant effect. Gelukkig is er een wc. Die deel ik wel met een indrukwekkende hoeveelheid muggen. Maar laten we zeggen: deze ontmoeting gaan ze niet allemaal navertellen.

Langzaam raakt het voer op en verdwijnen de vogels weer in het groen. De gids stelt voor om toch nog een stukje te lopen. Zelfs dan zien we nog bijzondere soorten, waaronder een zwarte kolibrie met een wit hoofdje — blijkbaar een vrij zeldzame verschijning. Ook de slang van gisteravond ligt er nog, netjes verstopt. Alsof hij speciaal voor ons is blijven liggen.

Om 09:15 staan we weer bij de auto. En jawel… de zon! We zien zowaar blauwe lucht. Wonderen bestaan.

Terug bij het hotel duiken we eindelijk ons koelkastontbijt in. Daarna besluiten we — heel dapper — te relaxen bij het zwembad. Wolken en zon wisselen elkaar af, perfecte temperatuur. Ik stap het water in… en dat blijkt verrassend koud. Zo’n temperatuur waarvan je eerst twijfelt of je wel echt vakantie hebt.
 

Om 15:00 rijden we naar het Hummingbird Cafe voor een late lunch. Vanavond staat er namelijk nog een avondwandeling op de planning. We bestellen pizza, kippetjes en ik neem een ananassapje. Je moet toch ergens je vitamines vandaan halen.

Na het eten lopen we nog een rondje over het pad waar we gisteren met de gids waren. We zien weer leafcutter-ants (bladknipmieren) en doen een nieuwe poging voor een foto. Dat valt niet mee. Ze werken keihard, maar poseren? Ho maar.

Dan ineens kabaal in de boomtoppen. Bromelia’s worden naar beneden gesmeten. Ik krijg er bijna één op mijn hoofd. Capucijnaapjes. Kleine terroristen in schattige verpakkingen. Ze slingeren, gooien en maken een herrie alsof het hun persoonlijke junglefestival is.

Daarna rijden we naar Frog's Paradise. We moeten even wachten op een Engelstalige gids. Dat geeft ons mooi de tijd om wat overbodige camera-apparatuur terug naar de auto te brengen. Minder gesjouw = meer plezier.

Voor vertrek had ik nog een ringflitser gekocht voor macrofotografie. Beste beslissing ooit. Wat een feest vanavond! Kikkers, een bidsprinkhaan, een wandelende tak, slapende vogeltjes op hun stok — alles prachtig uitgelicht. Bas stort zich volledig op de groene kikkers. Focus. Concentratie. Missie.

Rond 20:00 zijn we weer terug bij het hotel. We ploffen buiten neer en trekken een fles wijn open.

Wat een dag. Regen, zon, vogels, apen, kikkers… en uiteindelijk gewoon droog en met zon geëindigd. Proost. 🍷