Alle spullen zijn weer ingepakt. Rugzakken dicht, koffers gecheckt, camera’s veilig opgeborgen. Vandaag gaan we weer verder. En niet zomaar een stukje — we hebben een serieuze rijdag voor de boeg. Voor Costa Ricaanse begrippen dan. Zes uur rijden. Dat betekent hier zo’n 300 kilometer. In Amerika rij je in die tijd het dubbele. Hier krijg je bergen, bochten en slingerwegen cadeau.

Maar eerst ontbijt. Om 06:30 staan we weer op het dek waar de vogels gevoerd worden. Het vuurtje brandt gezellig, al is het meer voor de sfeer dan tegen de kou. Op deze regenachtige ochtend ziet het er weer knus uit.

De vogels zitten al klaar en zodra het fruit wordt neergelegd, vallen ze aan. Grote vogels eerst, dan de middelmaat en uiteindelijk de kleine brutalen. Wij schuiven ook aan voor ons ontbijt en genieten nog één keer van deze prachtige plek. Het blijft bijzonder: eten terwijl de jungle wakker wordt.

Dan is het toch echt tijd om afscheid te nemen en te kijken wat de volgende bestemming ons gaat brengen.

We besluiten de rit op te breken met een stop bij Carara National Park. Niet in één keer zes uur rijden leek ons wel zo verstandig. Zodra we richting de kust gaan, trekt het helemaal open en loopt de temperatuur op naar 34 graden. Alsof iemand een warme deken over je heen gooit.

We kruisen de bekende Crocodile Bridge, maar rijden eerst door naar Carara. Daar start een trail waarvan we hopen dat die naar een uitkijkpunt leidt waar papegaaien overvliegen. Dat klinkt idyllisch. In werkelijkheid is het een trail van 4,5 kilometer. In 34 graden. En ook nog eens heuvelachtig.

We zien leuke apen, dat zeker. Maar daar blijft het ook bij. Geen papegaaien-show boven ons hoofd. Ik ben dan ook oprecht blij als we weer bij de auto staan. Dit stond niet helemaal in de planning. We hadden bovendien normale kleding aan in plaats van onze sneldrogende jungle-outfits. Als je dan peentjes zweet, duurt drogen ineens héél lang.

We rijden een stukje terug naar de krokodillenbrug. Super toeristisch, maar ook gewoon leuk. Er staan twee agenten die het verkeer tegenhouden als je wilt oversteken. Dat voelt toch een beetje VIP. Eerst trek ik een schoon T-shirt aan, want mijn blouse is inmiddels drijfnat en weigert nog enigszins charmant op te drogen. Daarna eten we wat kippetjes — dat hebben we wel verdiend.

Onder  de brug liggen zeker twaalf krokodillen. Groot, stil en met een blik die weinig goeds voorspelt. Ze kijken gemeen. Of misschien verveeld. Moeilijk te zeggen met zo’n reptielengezicht.

Daarna vervolgen we onze weg. Eerst nog een stuk langs de kust en dan draaien we de bergen in. Het koelt meteen af. Heerlijk. We rijden letterlijk door de wolken, met prachtige uitzichten over groene hellingen en diepe dalen. Jammer dat je bijna nergens kunt stoppen om er echt van te genieten.

We belanden een hele tijd achter een vrachtwagen die het tempo “rustig aan” hanteert. Inhalen is geen optie, dus wij passen ons braaf aan. Uiteindelijk slaan we af richting San Gerardo de Dota. De begroeiing verandert meteen; alles oogt anders, frisser, bergachtiger. Het begint zachtjes te regenen en ik ben benieuwd wat voor weer ons hier te wachten staat.

We checken in, frissen ons op en schuiven daarna aan in de bar voor een drankje. Tot onze verrassing kunnen we hier zelfs een borrelplankje bestellen. Dat hadden we niet verwacht midden in de bergen van Costa Rica. We zitten heerlijk warm bij het haardvuur. Buiten regen, binnen gezelligheid — een flink contrast met die 34 graden eerder vandaag.

Daarna op tijd naar bed, want morgen worden we om 05:15 opgehaald. Vakantie is soms verrassend vroeg opstaan. 😄