Biep biep biep… 03:30. Ja echt. Drie uur dertig. We zijn officieel gek geworden. En eigenlijk is dit Ronald z’n schuld. Hij tipte Manuel Antonio National Park en vandaag rijden we toch richting Uvita, dus “dat doen we wel even tussendoor”. Even. Om half vier opstaan.

Ze zouden om 04:00 het hek van het hotel voor ons open doen. Je raadt het al: op slot. Wij mopperend rondjes lopen op de oprit, tot het hek alsnog openzwaait. Missie gestart.

Dit is een van de drukst bezochte parken van het land, dus we willen er vóór 08:00 zijn. Bovendien gaan we eindelijk weer naar lagere hoogte. We hebben het allebei koud gehad en boven de 2000 meter merk je toch dat je wat lucht tekort komt. Trap oplopen voelt daar als een sportprestatie.

We dalen een heel eind de berg af. Prachtige zonsopkomst, mistflarden tussen de heuvels — schitterend. Alleen: geen uitkijkpunten. Dus foto’s maken is praktisch onmogelijk. En als je achter een vrachtwagen hangt die met 20 km per uur naar beneden kruipt, heb je pech. Inhalen is hier officieel lastig… al lijken sommige Costa Ricanen daar een creatieve interpretatie van te hebben.

Op een druk verkeersplein spot Bas nog een ara die perfect zit. Echt perfect. Maar stoppen midden op een rotonde leek me geen goed plan. Ik zie de krantenkoppen al voor me.

We hebben alle waarschuwingsverhalen gelezen: mensen die je zogenaamd “helpen” parkeren en je vervolgens een eind laten lopen. Als de eerste man ons wil tegenhouden, zeggen we dat we met een gids hebben afgesproken. Hij sputtert wat tegen, maar wij rijden door tot het einde van de weg en parkeren daar gewoon netjes.

Om 07:20 staat er al een flinke rij bij de ingang. Tassencontrole. Geen eten, geen plastic flesjes, geen drones. Oeps. Drone zit in de tas. Onder de videocamera verstopt. We houden ons gezicht in de plooi… en blijkbaar hadden ze poep in de ogen. We mogen door.

Het park is prachtig. Echt waar. Maar het is ook… bloedheet. Hoge luchtvochtigheid. Dit land is fantastisch, maar het klimaat is soms echt killing. Toch gaan we vol goede moed het pad op.

Er lopen veel gidsen, dus wildlife wordt overal aangewezen. We zien veel luiaards. Alleen slapen ze allemaal diep in de boomtoppen, verstopt tussen bladeren. Eén kijkt even onze kant op. Publiek juicht vanbinnen.

Bij een soort cafetaria is alles afgezet met gaas vanwege brutale apen. Die zijn hier gewend geraakt aan gevoerd worden en gedragen zich alsof ze eigenaar van het park zijn. We drinken wat en gaan verder.

Dan komen we bij een strand. Zo’n strand waarvan je denkt: dit kan zo op een Bounty-reclame. Wit zand, palmbomen, helder water. We steken onze voeten in zee — het water is gewoon warm.

Er lopen grappige krabbetjes. Eén grote baas duwt de kleintjes opzij. Dan verschijnt er een tweede grote en ze gaan in gevecht. Stranddrama live. Eerder op het pad zagen we trouwens felrode krabben zonder huisje — compleet andere types.

Ook hier weer twee luiaards. Bas loopt fanatiek heen en weer tussen de twee bomen. Ik parkeer mezelf op een bankje in de schaduw. Pffff… wat is het heet.

We lopen verder naar nog een strand met een uitkijktoren. Bas klimt omhoog. “Niks te zien!” roept hij. Mooi, dan hoef ik die trap niet op.

Op het volgende strand zitten prachtige zwarte leguanen in het zand. Maar ondertussen voel ik iets anders opkomen. Borrel borrel in de buik. O jee. Ik moet rennen. Vijf minuten terug naar de wc. En natuurlijk staat daar een rij. Het park is inmiddels mega druk geworden.

Opluchting later besluiten we het rondje bij de punt te lopen. Maar bij de volgende serie trappen voel ik het: oververhit. Dit heb ik ooit in Yosemite National Park gehad en dat gevoel herken je meteen. Licht in het hoofd, slap.

Ik blijf op een bankje zitten. In de schaduw. Ik kijk om me heen en vraag me serieus af hoe sommige mensen niet zweten. Hoe dan? Jonge dames in volledige make-up, haar perfect… ik lijk net uit een sauna te komen.

Dan belt Bas. Veel gevloek. Slecht bereik. Ik sms dat ik nog steeds zit waar hij me achterliet. Hij had een rondje gelopen en dacht dat ik bij het tweede strand stond. Verwarring opgelost.

Bij een railing staan drie Chinese dames met een aapje. Ze willen ermee op de foto. Het aapje trekt zijn lip op. Zij lachen. Ik waarschuw dat hij ook kan bijten. Ze kijken me aan alsof ik overdrijf. Prima. Zoek het uit.

We lopen langzaam terug. Bij de heren-wc staat een douche. Bas twijfelt geen seconde, strip tot onderbroek en springt eronder. Groot gelijk. Hij ziet eruit als herboren.

We willen nog wat drinken bij de cafetaria, maar het is absurd druk. Dat slaan we over. Buiten het park kopen we kokosnoten voor 2 dollar per stuk. Niet belachelijk duur zoals eerder. Die van mij is binnen een minuut leeg. Hemels.

We lopen terug naar de auto, ik scoor nog een leuk souvenirtje bij een kraampje (ik kan het niet laten) en we halen een flesje ijskoud water. Dat smaakt beter dan welke cocktail dan ook.

Onderweg naar Uvita stoppen we bij een restaurant dat rondom een oud vliegtuig is gebouwd, met uitzicht op zee. We zijn twee zwetende stinkies, maar hier waait het lekker door. Het eten is heerlijk en na wat bijtanken rijden we verder.

In Uvita ligt onze lodge prachtig in de jungle. Echt een droomplek qua omgeving. Alleen… wat is het warm in de slaapkamers. Dit hebben we nog nergens zo extreem gehad.

We nemen een frisse douche. En beginnen direct weer te zweten. Dat werkt licht op de irritatie. De huisjes zijn ook niet heel fris. Spinnenwebben hier en daar, en ik zie een hagedis achter het keukenblok verdwijnen. Die woont hier duidelijk langer dan wij.

Boven in de main lodge drinken we wat. Normaal snakken we naar wijn, maar nu willen we alleen maar frisdrank. Het uitzicht is wel fenomenaal.

Ik bewerk nog snel wat foto’s en dan lopen we terug naar het huisje. Gelukkig staat er een extra ventilator. Nu maar hopen dat we met deze hitte kunnen slapen.

De omgeving is prachtig. Echt prachtig.
De huisjes? Laten we zeggen… karaktervol. 😅