Voor de allerlaatste keer worden we wakker in het prachtige Costa Rica. Vandaag vliegen we echt naar huis. We mogen tot 11:00 in onze kamer blijven en daarna mogen we rondhangen waar we maar willen: restaurant, lobby, tuin – als we maar niet stiekem in de kamer blijven plakken.

 

12:15 worden we opgehaald, met onderweg nog een stop bij een souvenirwinkeltje. Geen probleem. Ze maken zelfs de lunch eerder voor ons klaar. Service tot de laatste minuut.

Om 6:15 zitten we al bij het ontbijt – ja, ook op de laatste dag – in de hoop nog wat te spotten. Maar het is opvallend rustig bij de ontbijtplek. Daarna lopen we nog een stukje en zien in de verte wat aapjes.

Ik ga alvast terug naar de kamer om wat te rommelen. Even later komt Bas binnen met een verhaal. Hij heeft “mot” gehad met spider monkeys. Hij was verder gelopen en kwam ze tegen, maar ze kwamen steeds dichterbij. Op de suspension bridge ging er eentje zitten… en begon te grommen. Bas deed wat elke verstandige man doet: een paar stappen achteruit.

Ik loop toch nog even mee om te kijken. Natuurlijk zijn ze er niet meer. Of ja, héél ver weg. Ik draai weer om, maar Bas blijft nog even hangen. Dit keer krijgt hij ruzie met een white face monkey. Die begon ook te grommen. Hij maakte nog een foto, maar die was niet scherp omdat hij al achteruit liep. Bange poepert.

We douchen, pakken de laatste spullen en om 10:55 trekken we de deur achter ons dicht. Wat een fantastische plek was dit. Echt een prachtige afsluiter van de reis.

In het restaurant neem ik voor de allerlaatste keer een groot glas puur ananassap. De bediening vraagt hoe laat we willen lunchen. Dat ga ik thuis nog missen hoor.

Om 12:15 nemen we afscheid. Alsof het afgesproken is, zit er een toekan in de boom die ons lijkt uit te zwaaien. Dezelfde chauffeur die ons heeft gebracht, rijdt ons terug. In het souvenirwinkeltje slagen we wel – al blijf ik het hier echt duur vinden. Ik koop twee maskers en nog wat kleins.

Op het kleine vliegveldje mogen koffers niet zwaarder zijn dan 14 kilo en handbagage 5 kilo. Samen mogen we 38 kilo meenemen. We hebben er 50. Alleen al onze camera-apparatuur is samen bijna 30 kilo. Aan kleding hebben we nog geen sporttas vol. Wonder boven wonder zeggen ze er niks van. Wij kijken heel onschuldig.

Dan wordt het toch nog zweten. Stil blijven zitten. Om 15:00 stappen we in een héél klein vliegtuigje. We mogen als eerste naar binnen, maar met onze Hollandse billen passen we amper door het gangpad – als je het al zo mag noemen.

Gelukkig blijft er één stoel leeg en Bas zet daar zijn cameratas neer. Die van mij zit in een sporttas bij mijn voeten. Hier blijf je bij je bagage, dus er wordt niet mee gesmeten. Dan moet er een wat stevigere meneer voorin zitten. Ik ruil met hem en schuif een paar stoelen naar achteren. Zijn vrouw wil dat Bas met haar ruilt zodat ik naast mijn man kan zitten, maar dat betekent weer geschuif met die cameratas. Ik vind het prima zo. Zij duidelijk niet. Volgens mij heb ik weer iemand boos gemaakt. Gebeurt me vaker.

We landen in San José en lopen een klein stukje naar de terminal. De temperatuur verrast ons – die is hier prima! Op het vliegveld staat een flinke rij, maar wij hebben op het laatste moment een upgrade gedaan naar premium comfort. Eerst kostte dat €800 per persoon (eh… nee), maar later was het €240. Ruimere stoelen, meer beenruimte én we zitten vooraan. We mogen nu ook premium inchecken, dus zo zijn we door de rij heen. Instappen in zone 2. Kijk ons eens chic doen.

Na de beveiliging komen we bij de winkels. Een hamburger voor $25. Hoppa. We lopen om de beurt wat rond, drinken en eten wat.

De vlucht is prima. Een glaasje bubbels bij het eten, fijne stoelen en omdat we op de eerste rij zitten, kan ik mijn fototas voor me leggen met een kussentje erop. Ik lig zowat horizontaal. Bas slaapt ook redelijk goed.

Over een half uurtje landen we en worden we opgehaald door ome Willem.

En daarmee komt deze prachtige vakantie ten einde.

Iedereen bedankt voor de leuke reacties op ons blog. Ik schrijf het vooral voor mezelf, zodat ik het later kan teruglezen. Maar al jullie berichtjes motiveren me echt om ermee door te gaan. Dus dank jullie wel!

Even in het kort over Costa Rica: het is een prachtig land met schitterende natuur en ongelooflijk veel vogels. De Ticos zijn vriendelijk. Elke Tico heeft in elk geval twee dingen: een paraplu en laarzen. En velen hebben als derde een groot mes.

Ja, het is warm. Ja, de luchtvochtigheid is hoog. En ja, daar kan ik slecht tegen – boven de 20 graden in Nederland vind ik het al spannend. Maar laat dat je niet tegenhouden. Het weegt niet op tegen alles wat je daar ziet.

Wij hadden dunne, loszittende kleding van Columbia. Ideaal: droogt snel, gaat niet snel ruiken en is perfect bij regen én hitte.

Het is een veilig land. Wij hebben zelf gereden, ook in het donker, en ons nooit onveilig gevoeld. De wegen zijn wel vaak slecht, met gaten waar je u tegen zegt. Gebruik Google Maps of Waze – geen TomTom. Die doet daar een beetje dom-dom. Wij hadden wifi in de auto, dat werkte top.

Muggen? Ja, die zijn er. Goed insmeren en je hebt er weinig last van. De meeste muggen hadden we in Tapir Valley. Draag dunne lange kleding. Wij hadden een muggenlampje mee dat in totaal zo’n 150 muggen heeft gevangen. Neem ook iets als Azaron mee tegen de jeuk.

De Merlin-app is ook een aanrader om vogels te herkennen. Niet alleen voor fanatieke vogelaars, ook fotografen gebruiken ’m gewoon voor de lol.

Airco is er niet altijd. Vaak een plafondventilator en ramen met muggengaas. Dat is prima te doen. Op één kamer hadden we airco en die hebben we ’s nachts niet eens gebruikt.

Belangrijk: koop je tickets voor nationale parken vooraf in een tijdslot. En bij aankomst moet je je terugreis kunnen aantonen bij de immigratie.

Check ook of je in hotels met creditcard kunt betalen of alleen contant.

Dat zijn voor nu mijn tips.

Nogmaals dank voor alle leuke berichtjes tijdens ons live blog. Wat een reis. Wat een herinneringen. 🌿✈️