We slapen uit. Echt waar. 7:15. Voor ons is dat gewoon decadent. Thuis zijn we meestal ook vroeg wakker, dus dit voelt bijna rebels.

Alleen… het regent pijpenstelen. Echt tropisch horizontaal geweld. Het is volledig dichtgetrokken en het ziet er niet naar uit dat het vandaag nog droog wordt. Het is wél iets koeler en dat is eigenlijk best lekker.

Vanaf ons terrasje zien we ondanks – of misschien dankzij – de regen veel vogels. Terwijl Bas onder de douche staat, zie ik ineens Michael Jackson in de tuin. Ik roep Bas en grijp in paniek een camera. Natuurlijk zijn ze alweer bijna weg. Bas sluit meteen zijn box aan en zet Michael Jackson op. En ja hoor… daar komen er drie terug. Eentje met een rood hoofdje, eentje met een blauw hoofdje en een vrouwtje. Alleen de moonwalk ontbreekt nog.

We lopen naar de hoofdlodge voor opnieuw een heerlijk ontbijt. Om 9:00 hebben we een tour door het bos gepland, maar het regent nog steeds. Tot nu toe werd het élke keer droog zodra wij een tour hadden. Zou ons geluk dan nu op zijn?

Nee hoor. Zodra we ons melden bij de gids, stopt de regen. Het werkt nog steeds.

We zijn met vier anderen. Je kunt boven op de auto zitten of erin. Binnen is plek voor vier. Natuurlijk wil iedereen bovenop zitten – inclusief Bas. Dus ik schuif naast de gids in de auto. Ik zie het al voor me: als we iets spotten moet je bovenop manoeuvreren zonder bewegingsruimte. En ik zie ook letterlijk een bui boven ons hangen. Laat mij maar veilig binnen.

In het bos is het rustig. Misschien is ons geluk qua dieren vandaag een beetje op. We rijden naar het strand, prachtig maar vol stenen.

Net als we weer willen vertrekken, zien we brulapen én spider monkeys. En blijkbaar laten één van die soorten poep en plas vallen als ze zich bedreigd voelen door wat er onder hen staat. Je zal maar bovenop een auto zitten zonder uitwijkmogelijkheden… Ik zeg niks. Ik kijk alleen even naar boven.

Bijna terug bij de lodge stopt de gids plotseling. “Ohhh yes!” roept hij enthousiast. De toekan met een nest langs de weg hangt aan de opening van zijn nestholte en is druk aan het voeren. Even later hopst hij naar binnen. Bij toekans is het vaak lastig te zien wie man of vrouw is, maar hier was het duidelijk: het mannetje zat ernaast in een boom, een beetje op zijn gemak te chillen.

Na een paar minuten verschijnt er een kopje uit het nest. Wat bewegen die beesten prachtig en traag. Alsof alles in slow motion gaat. En dan – hop – vliegt hij weer weg.

Dat was echt geweldig.

Terug bij de lodge springen we nog even kort onder de douche. Daarna… eten. We hebben deze vakantie echt goed ons best gedaan: veel fruit, meestal tussen 14:00 en 16:00 eten en dan was het vaak klaar voor de dag. Maar hier krijgen we drie maaltijden. En ze zijn zó lekker dat je er geen één wilt overslaan. Discipline is ook maar relatief.

Rond het restaurant is het een gezellige beestenboel: vogeltjes, aapjes. De gids spot een bijzondere hummingbird: de white-crested coquette. Het lijkt alsof hij kleine duivelsoortjes heeft. Bas weet er een foto van te maken, al zit hij nog wat ver weg.

Bas besluit nog een keer naar het strand te lopen. Ik pas. Ik installeer me heerlijk bij het zwembad. Ik val in slaap en als ik heel moe ben, droom ik altijd kort maar intens. Zo’n droom waarin je ineens in een gat valt en wakker schrikt. Volgens mij heb ik af en toe half liggen breakdancen op mijn zwembadbedje.

Terug in ons huisje zit ik op de wc en zie ineens een neusbeertje door ons tuintje lopen. Ik rond héél snel af en sprint naar de slaapkamer – de deuren staan open en het lijkt me niet de bedoeling dat hij binnenkomt. Ik wil hem filmen, maar hij ziet mij, schrikt en duikt de planten in. Dat effect heb ik wel vaker op mensen.

Ik blijf rustig binnen staan en ja hoor, hij komt terug. Uiteindelijk klimt hij in onze kleine palmboom. Perfect voor een mooie foto. Lang blijft hij niet, en net als Bas terugkomt is hij alweer verdwenen. Typisch.

Bas heeft trouwens nog met zijn drone op het strand gevlogen. Hij had een mooie roofvogel gezien en was trots dat hij in 16 minuten van het strand naar de lodge was gelopen. Volgens de bordjes staat daar 45 minuten voor. We vermoeden lichte overdrijving in de bewegwijzering.

We maken een flesje bubbels open en zitten heerlijk in ons tuintje. Om 18:00 is er weer een avondwandeling, maar ik doe een klein dutje. Bas gaat uiteraard wél.

Als hij om 19:30 terug is, gaan we eten. We nemen een extra drankje en proosten op deze fantastische vakantie. Alles was top geregeld door Unico – Barbara en collega’s, dank jullie wel. En natuurlijk Ronald, bedankt voor alle extra tips.

Morgen vliegen we naar huis. Geen straf trouwens, want onze badkamer en wc zijn net klaar met de verbouwing. Dat is ook lekker thuiskomen.

We vliegen eerst om 15:00 naar San José. Het hotel brengt ons erheen en we kunnen onderweg zelfs nog stoppen bij een souvenirwinkeltje. Souvenirs zijn hier niet goedkoop… maar ja, ik wil toch iets meenemen.

Voor nu: ons laatste nachtje in dit luxe huisje. Wat een afsluiter.