We hebben best aardig geslapen, maar om 04:30 uur was ik klaarwakker. Bas sliep nog diep. Onze hut ligt echt midden in de jungle, dus stilte bestaat hier niet. Je hoort de hele nacht oergeluiden waarvan je niet eens weet welk dier erbij hoort. Heel bijzonder… en een tikkeltje spannend.
Daarnaast hoorde ik ook de hele nacht regen. Terwijl het vandaag eigenlijk beter zou worden dan gisteren. Ik hoorde nog steeds gedrup en dacht alleen maar: we moeten straks ook nog de boot op…

Langzaam werd het licht en ik zag zelfs de zon verschijnen. Maar ik hoorde nog steeds regen. Bleek gelukkig geen echte regen te zijn, maar al het vocht dat van de bomen naar beneden druppelde. Opluchting!
Hoe lichter het werd, hoe meer geluiden. En ja hoor, de brulaap liet ook weten dat híj wakker was. Inclusief volume standje 10.

Bas ontwaakte inmiddels ook en wilde zo snel mogelijk richting de vogelplek bij de hoofdlodge. Zodra hij klaar was, ging hij alvast die kant op. Ik was ook snel klaar, want nogmaals: doe geen moeite. Haar stylen heeft geen zin, make-up ook niet. Vijf minuten buiten en je zweet alsof je net een marathon hebt gelopen.
Daarbij moet je jezelf ook nog eens goed insmeren met muggenspray. Al moet ik zeggen: de muggen vielen hier enorm mee. Ik had na een tip wel een muggenlampje meegenomen en die had vannacht toch mooi acht slachtoffers gemaakt.

Onze huisdieren – de vleermuisjes – kwamen ook weer thuis. Ze vlogen nog wat zenuwachtig rond en hingen zich daarna weer keurig bij onze deur op. Gewoon, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Ik pakte mijn spullen en liep al genietend richting de hoofdlodge… tot het fout ging.
BAM.
Gladde brug. Uitglijden. Kutzooi.
Snel overeind, niemand heeft het gezien (hoop ik). Buiten een zere knie en een gekneusd ego was er gelukkig niks aan de hand.

Bij het restaurant aangekomen zag ik Bas nergens. Gelukkig sprong hier de wifi aan en kreeg ik een berichtje dat hij een rondje aan het lopen was. Ik zocht een tafeltje bij het voer, haalde de camera weer uit mijn tas en keek om me heen. Wat is het hier ongelooflijk mooi.

Niet veel later kwam Bas terug en we pakten ontbijt. Ze hadden van alles, maar we gingen vooral los op het fruit. Dat past wel bij dit weer.

Om 08:00 uur stond onze gids klaar. We gingen met een raftboot de rivier op om vogels te spotten. Onderweg naar de boot zag Bas al meteen een aap. En niet zomaar één: hij had een baby-aapje bij zich. Smeltmomentje.

We moesten eerst nog een stukje met de auto. Onderweg liep er een flinke schildpad de weg over: een alligatorschildpad. Deze beesten kunnen zó hard bijten dat ze zonder moeite je vinger eraf happen.
Onze gids? Bikkel. Die pakte hem gewoon op om hem te laten zien. Wel aan de achterkant, want ze kunnen hun hoofd verrassend ver draaien…

Na alle commotie reden we verder. We sloegen een zijweg in en stopten opnieuw. De chauffeur keek de bomen in. De gids vertelde dat hij hier een paar dagen geleden een luiaard had gezien. En ja hoor… hij had hem gespot. Sterker nog: twee. Ze zaten alleen helemaal opgerold in een bolletje. Door de regen van gisteren blijven ze zo een tijdje hangen. Nu nog een hoofdje spotten…

Bij het water konden we nog even plassen en toen: hup, de rivier op. Geen andere bootjes, het was heerlijk rustig. We dreven over de Tres Amigos, die uiteindelijk uitkomt op de brede San Antonio-rivier.

De rivier was mooi, maar… waar waren de vogels?
Een paar ijsvogels, twee leguanen en dat was het wel zo’n beetje. Deze tour was geboekt als vogeltour, dus tja… beetje jammer.

Op het laatste stuk kwamen we op een bredere rivier en daar hielden we het niet helemaal droog. Tassen in vuilniszakken, peddelen maar. Gelukkig was het een korte bui en tegen de tijd dat we bijna aankwamen, was het alweer droog.

De gids wees ons nog op een krokodil. Bas wilde er graag naartoe, maar dat betekende tegen de stroming in peddelen. Dat zou een uitdaging worden, maar de gids wilde het proberen.
Dus wij peddelen als gekken… bijna geen vooruitgang… en toen – helaas (oké, dat meen ik niet helemaal) – dook de krokodil het water in.

We werden aan land getrokken en konden de boot uit. Daar liep een super schattig hondje rond. We moesten ons serieus inhouden om hem niet mee te nemen. Vanaf hier was het nog een klein stukje naar de lodge, waar we rond 13:00 uur aankwamen.

We gingen bij het meer zitten, vogeltjes kijken – die zagen we hier wél – en bestelden een pizzaatje. Heerlijk relaxed. Af en toe een stortbui, daarna weer zon en een strakblauwe lucht. Typisch Costa Rica.

Ik liep nog een rondje met mijn camera en kwam twee vreemde beesten tegen. Ze leken een beetje op een capibara, maar dat was het niet… wat het wel was? Geen idee, maar leuk waren ze zeker.

We hadden een nightwalk gereserveerd, maar na de floatingtrip, de hoosbuien en onze vermoeidheid besloten we die af te zeggen. Morgen weer een dag.

Rond 16:00 uur liepen we terug naar onze boomhut. Daar stond nog een heerlijke fles wijn op ons te wachten – gekregen. Die dronken we op onze veranda terwijl onze huisvleermuisjes alweer wakker werden.

Bas zag brulapen en probeerde ze te lokken. Ze kwamen inderdaad langzaam dichterbij. Ondertussen was ik wat kleding aan het wassen. Sneldrogend spul, dus dat zou wel goed komen.

Terwijl ik keek hoe het ging met onze apenfluisteraar, hoorde ik ineens iets zwaars over de grond lopen. Ik keek naar beneden en… een tapir.
Wauw. Wat gaaf.
Hij liep gewoon onder onze hut door.

Om 18:30 uur liepen we richting de hoofdlodge om te eten. Het was weer heerlijk, maar we merkten dat we écht moe waren. Dus na het eten gingen we snel terug naar onze hut en doken ons bed in.

Morgen staat er een pittig dagje op het programma. 😴🌿