Biep biep biep… daar gaat de wekker weer. Dit keer alleen voor Bas. Hij gaat nóg een poging wagen om de Resplendent Quetzal fatsoenlijk op de foto te krijgen. Prinses blijft liggen — beter voor iedereen. Nou ja, vooral voor Bas.

We hebben om 07:15 afgesproken bij het ontbijt, want om 08:00 moeten we bij Batsu Gardens zijn. (Nicolette, nogmaals dank voor de tip — die hadden we gelukkig al gereserveerd.)

Als ik om 06:15 even naar buiten kijk om het weer te checken, schrik ik me rot. Voor onze deur staan allemaal mensen met camera’s en verrekijkers. Die liggen vast niet op mij te wachten. Snel kleren aan en even vragen wat er aan de hand is. Ze wachten op de quetzal. Ja… die is ook net iets knapper.

Ik trek gauw wat aan en sluit me aan bij het groepje. Gidsen zijn driftig aan het zoeken, maar zonder resultaat. Ik denk even dat ik hem hoor, maar het blijkt een gids te zijn die voor quetzal speelt. Best knap nagedaan overigens — alleen miste hij wat veren.

Bas komt inmiddels aanrijden. Hij heeft de quetzal beter gezien dan gisteren. Dat stemt hoopvol. We wachten nog even, maar zonder succes, dus gaan we ontbijten. Dat smaakt gelukkig uitstekend.

Daarna spullen pakken en op naar Batsu. Het ligt hier praktisch aan de overkant, maar dan wel flink de berg op. Op deze hoogte hebben we het gevoel dat we standaard net een beetje zuurstof tekortkomen, dus we nemen gewoon de auto. Geen heldenverhalen vandaag.

Nog vóór we goed en wel de weg opdraaien: weer een quetzal-jam. Auto’s langs de kant, mensen in het blad, lenzen omhoog. Bas zit ergens half op de grond tussen de bladeren te turen. Maar we moeten echt door.

Bij Batsu aangekomen… is er niemand. Serieus, niemand. Wij gaan maar vast zitten en beginnen wat te fotograferen. Ik loop even naar het toilet en zie dat er wifi is. Ik stuur Barbara van Unico Travel een berichtje dat er niemand is. Ze had me al een telefoonnummer gegeven voor noodgevallen.

Net als ik dat verstuur, hoor ik iemand aankomen. Onze gids. Die heeft zich blijkbaar nog een keer omgedraaid in bed.

Overigens kregen we van Unico heel netjes een nieuwe quetzal-tour aangeboden omdat die van gisteren eigenlijk privé had moeten zijn. Morgen vertrekken we alleen al om 04:00 uur, dus dat gaat niet lukken — maar het is wél keurig geregeld.

De gids legt wat uit aan Bas en lijkt daarna alweer bijna te willen vertrekken. Bas vraagt of hij wat bloemen in de standaards wil zetten zodat we kolibries goed kunnen fotograferen. Dat doet hij, maar ondertussen staat hij vooral driftig te bellen. Als het suikerwater bijna op is, vult Bas het zelf maar bij. Doe-het-zelf vogelbeheer.

Na een half uur moeten de feeders alweer weg. We blijven nog even zitten, vooral lekker in de zon. Er zijn wel vogels, maar niet overdreven veel. Meer ontspannen dan actie.

Om 11:30 vinden we het mooi geweest. We rijden naar een souvenirwinkeltje waar een man zelf prachtige quetzals schildert. We kopen er eentje. Voor in onze nieuwe wc. Want ja, daar hoort natuurlijk een Costa Ricaanse quetzal.

Over thuis gesproken: er wordt flink gewerkt. We krijgen regelmatig foto’s en video’s van de verbouwing en het ziet er al erg mooi uit. Dat wordt straks fijn thuiskomen.

We rijden daarna een stuk omhoog en komen langs Los Quetzales National Park. We besluiten er in te rijden. Onverharde weg, maar prachtig. Schitterende omgeving… alleen geen quetzal.

Bas navigeert en volgens hem moeten we nog één bergweg over. Dat blijkt een pittige. Hobbelig, steil en niet mijn favoriete soort avontuur. Ik voel nu al spierpijn in wording. Op een gegeven moment vindt Bas hem ook niet meer zo leuk. Hij checkt de kaart. We zijn verkeerd gereden. Dus… we mogen die hele weg weer terug. GEWELIDIG!
 

Eindelijk weer asfalt. Nou ja, asfalt met flinke gaten, maar toch. Uiteindelijk komen we weer op de grote weg en rijden ons plaatsje binnen. En daar — jawel — een nieuwe quetzal-jam. Twee bussen zijn uitgeladen en daar zitten het mannetje en het vrouwtje. Ze hebben hier een nest.

We zien ze prachtig. Voor mijn 400 mm zijn ze te ver weg voor een echt goede foto, maar met Bas zijn 600 mm lukt het beter. Gelukkig heb ik mijn verrekijker en kan ik ze goed bekijken. Dat maakt veel goed.

Terug bij het hotel spring ik onder de douche. Daarna besluiten we te gaan eten bij Alma de Árbol. Wat een teleurstelling. Het werd één groot fiasco. Bas vond van zijn gerecht eigenlijk alleen het vlees lekker. En let op: bij de prijzen op de kaart komt nog tax bij. Dat staat er nét subtiel genoeg niet bij. We hebben hier dan ook geen fooi gegeven.

Terug naar het hotel. Spullen weer inpakken, foto’s overzetten. Ik wil nog wat bewerken, maar alle USB-poorten zijn bezet. Dus geen plek voor de muis. Dat doen we morgen dan wel.

Welterusten. Morgen weer vroeg. Uiteraard. 😄